Søk i Bokmålsordboka og Nynorskordboka
Avansert søk

Nynorskordboka

OppslagsordOrdbokartikkel
Ho symb.
I dette vinduet skal du finne tabell symb. for oppslagsordet Ho
i kjemi; for holmium i kjemi; for holmium
I ho f1
I dette vinduet skal du finne tabell f1 for oppslagsordet ho
; el. I hoe f2
I dette vinduet skal du finne tabell f2 for oppslagsordet hoe
dyr, skapning av hokjønn (1) dyr, skapning av hokjønn (1)
II ho pron.
I dette vinduet skal du finne tabell pron. for oppslagsordet ho
(norrønthon, akkusativ hana, dativ henni, genitiv hennar)
1 personleg, med eigen objektform og genitivsform; brukt om person eller annan skapning av hokjønn (1) og om ting eller omgrep med namn av hokjønn (2) når desse er (rekna for) eller blir kjende i samanhengen
mor mi sa at ho skulle gjere detmor mi sa at ho skulle gjere det / der kjem Kari, ho springder kjem Kari, ho spring / eg spurde ho kva ho eigenleg meinteeg spurde ho kva ho eigenleg meinte / bikkja høyrdest sinna ut, men ho beit ikkje nokonbikkja høyrdest sinna ut, men ho beit ikkje nokon / brua var skrøpeleg, det var berre så vidt ho heldt ein mannbrua var skrøpeleg, det var berre så vidt ho heldt ein mann / framsyninga slutta som ho byrjaframsyninga slutta som ho byrja / han gav ho bokahan gav ho boka / gje henne pengane nogje henne pengane no
: mor mi sa at ho skulle gjere detmor mi sa at ho skulle gjere det / der kjem Kari, ho springder kjem Kari, ho spring / eg spurde ho kva ho eigenleg meinteeg spurde ho kva ho eigenleg meinte / bikkja høyrdest sinna ut, men ho beit ikkje nokonbikkja høyrdest sinna ut, men ho beit ikkje nokon / brua var skrøpeleg, det var berre så vidt ho heldt ein mannbrua var skrøpeleg, det var berre så vidt ho heldt ein mann / framsyninga slutta som ho byrjaframsyninga slutta som ho byrja / han gav ho bokahan gav ho boka / gje henne pengane nogje henne pengane no
// brukt etter ei setning for å ta opp att og utheve subjektet
jenta var snill, hojenta var snill, ho
: jenta var snill, hojenta var snill, ho
// brukt etter ei setning for å ta opp att og utheve subjektet
jenta var snill, hojenta var snill, ho
: jenta var snill, hojenta var snill, ho
// med eit etterfølgjande ledd som avgrensar innhaldet av pronomenet
ho var lærar, moraho var lærar, mora
: ho var lærar, moraho var lærar, mora
// med eit etterfølgjande ledd som avgrensar innhaldet av pronomenet
ho var lærar, moraho var lærar, mora
: ho var lærar, moraho var lærar, mora
// brukt rett etter eit trykksterkt substantiv for å ta opp att dette
veska, ho kan du bereveska, ho kan du bere
: veska, ho kan du bereveska, ho kan du bere
// brukt rett etter eit trykksterkt substantiv for å ta opp att dette
veska, ho kan du bereveska, ho kan du bere
: veska, ho kan du bereveska, ho kan du bere
// brukt føre kvinnenamn
ho Kariho Kari / ho morho mor
: ho Kariho Kari / ho morho mor
// brukt føre kvinnenamn
ho Kariho Kari / ho morho mor
: ho Kariho Kari / ho morho mor
1 personleg, med eigen objektform og genitivsform; brukt om person eller annan skapning av hokjønn (1) og om ting eller omgrep med namn av hokjønn (2) når desse er (rekna for) eller blir kjende i samanhengen
mor mi sa at ho skulle gjere detmor mi sa at ho skulle gjere det / der kjem Kari, ho springder kjem Kari, ho spring / eg spurde ho kva ho eigenleg meinteeg spurde ho kva ho eigenleg meinte / bikkja høyrdest sinna ut, men ho beit ikkje nokonbikkja høyrdest sinna ut, men ho beit ikkje nokon / brua var skrøpeleg, det var berre så vidt ho heldt ein mannbrua var skrøpeleg, det var berre så vidt ho heldt ein mann / framsyninga slutta som ho byrjaframsyninga slutta som ho byrja / han gav ho bokahan gav ho boka / gje henne pengane nogje henne pengane no
: mor mi sa at ho skulle gjere detmor mi sa at ho skulle gjere det / der kjem Kari, ho springder kjem Kari, ho spring / eg spurde ho kva ho eigenleg meinteeg spurde ho kva ho eigenleg meinte / bikkja høyrdest sinna ut, men ho beit ikkje nokonbikkja høyrdest sinna ut, men ho beit ikkje nokon / brua var skrøpeleg, det var berre så vidt ho heldt ein mannbrua var skrøpeleg, det var berre så vidt ho heldt ein mann / framsyninga slutta som ho byrjaframsyninga slutta som ho byrja / han gav ho bokahan gav ho boka / gje henne pengane nogje henne pengane no
// brukt etter ei setning for å ta opp att og utheve subjektet
jenta var snill, hojenta var snill, ho
: jenta var snill, hojenta var snill, ho
// brukt etter ei setning for å ta opp att og utheve subjektet
jenta var snill, hojenta var snill, ho
: jenta var snill, hojenta var snill, ho
// med eit etterfølgjande ledd som avgrensar innhaldet av pronomenet
ho var lærar, moraho var lærar, mora
: ho var lærar, moraho var lærar, mora
// med eit etterfølgjande ledd som avgrensar innhaldet av pronomenet
ho var lærar, moraho var lærar, mora
: ho var lærar, moraho var lærar, mora
// brukt rett etter eit trykksterkt substantiv for å ta opp att dette
veska, ho kan du bereveska, ho kan du bere
: veska, ho kan du bereveska, ho kan du bere
// brukt rett etter eit trykksterkt substantiv for å ta opp att dette
veska, ho kan du bereveska, ho kan du bere
: veska, ho kan du bereveska, ho kan du bere
// brukt føre kvinnenamn
ho Kariho Kari / ho morho mor
: ho Kariho Kari / ho morho mor
// brukt føre kvinnenamn
ho Kariho Kari / ho morho mor
: ho Kariho Kari / ho morho mor
2 i genitiv
den hatten er hennarden hatten er hennar / mannen hennar Britmannen hennar Brit
: den hatten er hennarden hatten er hennar / mannen hennar Britmannen hennar Brit
2 i genitiv
den hatten er hennarden hatten er hennar / mannen hennar Britmannen hennar Brit
: den hatten er hennarden hatten er hennar / mannen hennar Britmannen hennar Brit
3 brukt som peikande pronomen
ho med den gule genserenho med den gule genseren / ho er det!ho er det!
: ho med den gule genserenho med den gule genseren / ho er det!ho er det!
3 brukt som peikande pronomen
ho med den gule genserenho med den gule genseren / ho er det!ho er det!
: ho med den gule genserenho med den gule genseren / ho er det!ho er det!
1 personleg, med eigen objektform og genitivsform; brukt om person eller annan skapning av hokjønn (1) og om ting eller omgrep med namn av hokjønn (2) når desse er (rekna for) eller blir kjende i samanhengen
mor mi sa at ho skulle gjere detmor mi sa at ho skulle gjere det / der kjem Kari, ho springder kjem Kari, ho spring / eg spurde ho kva ho eigenleg meinteeg spurde ho kva ho eigenleg meinte / bikkja høyrdest sinna ut, men ho beit ikkje nokonbikkja høyrdest sinna ut, men ho beit ikkje nokon / brua var skrøpeleg, det var berre så vidt ho heldt ein mannbrua var skrøpeleg, det var berre så vidt ho heldt ein mann / framsyninga slutta som ho byrjaframsyninga slutta som ho byrja / han gav ho bokahan gav ho boka / gje henne pengane nogje henne pengane no
: mor mi sa at ho skulle gjere detmor mi sa at ho skulle gjere det / der kjem Kari, ho springder kjem Kari, ho spring / eg spurde ho kva ho eigenleg meinteeg spurde ho kva ho eigenleg meinte / bikkja høyrdest sinna ut, men ho beit ikkje nokonbikkja høyrdest sinna ut, men ho beit ikkje nokon / brua var skrøpeleg, det var berre så vidt ho heldt ein mannbrua var skrøpeleg, det var berre så vidt ho heldt ein mann / framsyninga slutta som ho byrjaframsyninga slutta som ho byrja / han gav ho bokahan gav ho boka / gje henne pengane nogje henne pengane no
// brukt etter ei setning for å ta opp att og utheve subjektet
jenta var snill, hojenta var snill, ho
: jenta var snill, hojenta var snill, ho
// brukt etter ei setning for å ta opp att og utheve subjektet
jenta var snill, hojenta var snill, ho
: jenta var snill, hojenta var snill, ho
// med eit etterfølgjande ledd som avgrensar innhaldet av pronomenet
ho var lærar, moraho var lærar, mora
: ho var lærar, moraho var lærar, mora
// med eit etterfølgjande ledd som avgrensar innhaldet av pronomenet
ho var lærar, moraho var lærar, mora
: ho var lærar, moraho var lærar, mora
// brukt rett etter eit trykksterkt substantiv for å ta opp att dette
veska, ho kan du bereveska, ho kan du bere
: veska, ho kan du bereveska, ho kan du bere
// brukt rett etter eit trykksterkt substantiv for å ta opp att dette
veska, ho kan du bereveska, ho kan du bere
: veska, ho kan du bereveska, ho kan du bere
// brukt føre kvinnenamn
ho Kariho Kari / ho morho mor
: ho Kariho Kari / ho morho mor
// brukt føre kvinnenamn
ho Kariho Kari / ho morho mor
: ho Kariho Kari / ho morho mor
1 personleg, med eigen objektform og genitivsform; brukt om person eller annan skapning av hokjønn (1) og om ting eller omgrep med namn av hokjønn (2) når desse er (rekna for) eller blir kjende i samanhengen
mor mi sa at ho skulle gjere detmor mi sa at ho skulle gjere det / der kjem Kari, ho springder kjem Kari, ho spring / eg spurde ho kva ho eigenleg meinteeg spurde ho kva ho eigenleg meinte / bikkja høyrdest sinna ut, men ho beit ikkje nokonbikkja høyrdest sinna ut, men ho beit ikkje nokon / brua var skrøpeleg, det var berre så vidt ho heldt ein mannbrua var skrøpeleg, det var berre så vidt ho heldt ein mann / framsyninga slutta som ho byrjaframsyninga slutta som ho byrja / han gav ho bokahan gav ho boka / gje henne pengane nogje henne pengane no
: mor mi sa at ho skulle gjere detmor mi sa at ho skulle gjere det / der kjem Kari, ho springder kjem Kari, ho spring / eg spurde ho kva ho eigenleg meinteeg spurde ho kva ho eigenleg meinte / bikkja høyrdest sinna ut, men ho beit ikkje nokonbikkja høyrdest sinna ut, men ho beit ikkje nokon / brua var skrøpeleg, det var berre så vidt ho heldt ein mannbrua var skrøpeleg, det var berre så vidt ho heldt ein mann / framsyninga slutta som ho byrjaframsyninga slutta som ho byrja / han gav ho bokahan gav ho boka / gje henne pengane nogje henne pengane no
// brukt etter ei setning for å ta opp att og utheve subjektet
jenta var snill, hojenta var snill, ho
: jenta var snill, hojenta var snill, ho
// brukt etter ei setning for å ta opp att og utheve subjektet
jenta var snill, hojenta var snill, ho
: jenta var snill, hojenta var snill, ho
// med eit etterfølgjande ledd som avgrensar innhaldet av pronomenet
ho var lærar, moraho var lærar, mora
: ho var lærar, moraho var lærar, mora
// med eit etterfølgjande ledd som avgrensar innhaldet av pronomenet
ho var lærar, moraho var lærar, mora
: ho var lærar, moraho var lærar, mora
// brukt rett etter eit trykksterkt substantiv for å ta opp att dette
veska, ho kan du bereveska, ho kan du bere
: veska, ho kan du bereveska, ho kan du bere
// brukt rett etter eit trykksterkt substantiv for å ta opp att dette
veska, ho kan du bereveska, ho kan du bere
: veska, ho kan du bereveska, ho kan du bere
// brukt føre kvinnenamn
ho Kariho Kari / ho morho mor
: ho Kariho Kari / ho morho mor
// brukt føre kvinnenamn
ho Kariho Kari / ho morho mor
: ho Kariho Kari / ho morho mor
2 i genitiv
den hatten er hennarden hatten er hennar / mannen hennar Britmannen hennar Brit
: den hatten er hennarden hatten er hennar / mannen hennar Britmannen hennar Brit
2 i genitiv
den hatten er hennarden hatten er hennar / mannen hennar Britmannen hennar Brit
: den hatten er hennarden hatten er hennar / mannen hennar Britmannen hennar Brit
3 brukt som peikande pronomen
ho med den gule genserenho med den gule genseren / ho er det!ho er det!
: ho med den gule genserenho med den gule genseren / ho er det!ho er det!
3 brukt som peikande pronomen
ho med den gule genserenho med den gule genseren / ho er det!ho er det!
: ho med den gule genserenho med den gule genseren / ho er det!ho er det!
III ho interj.
I dette vinduet skal du finne tabell interj. for oppslagsordet ho
(norrønt ) brukt for å gje uttrykk for lått, spott o.l.
ho-ho, der fekk du høyre sanninga!ho-ho, der fekk du høyre sanninga!
: ho-ho, der fekk du høyre sanninga!ho-ho, der fekk du høyre sanninga!
brukt for å gje uttrykk for lått, spott o.l.
ho-ho, der fekk du høyre sanninga!ho-ho, der fekk du høyre sanninga!
: ho-ho, der fekk du høyre sanninga!ho-ho, der fekk du høyre sanninga!

 

Resultat pr. side