Søk i Bokmålsordboka og Nynorskordboka
Avansert søk

Nynorskordboka

OppslagsordOrdbokartikkel
han pron.
I dette vinduet skal du finne tabell pron. for oppslagsordet han
(norrønt hann, akkusativ hann, dativ honum, genitiv hans)
1 personleg, brukt om person eller annan skapning av hankjønn (1) og om ting eller omgrep med namn av hankjønn (2) når desse er (rekna for) eller blir kjende i samanhengen:
far min sa at han skulle gjere detfar min sa at han skulle gjere det / der kjem Ola, han springder kjem Ola, han spring / eg spurde han kva han eigenleg meinteeg spurde han kva han eigenleg meinte / fanden har hestehov, og han haltarfanden har hestehov, og han haltar / ormen freste høgt, men han hogg ikkjeormen freste høgt, men han hogg ikkje / båten rulla, men han kantra ikkjebåten rulla, men han kantra ikkje
: far min sa at han skulle gjere detfar min sa at han skulle gjere det / der kjem Ola, han springder kjem Ola, han spring / eg spurde han kva han eigenleg meinteeg spurde han kva han eigenleg meinte / fanden har hestehov, og han haltarfanden har hestehov, og han haltar / ormen freste høgt, men han hogg ikkjeormen freste høgt, men han hogg ikkje / båten rulla, men han kantra ikkjebåten rulla, men han kantra ikkje
// brukt etter ei setning for å ta opp att og utheve subjektet
guten var snill, hanguten var snill, han
: guten var snill, hanguten var snill, han
// brukt etter ei setning for å ta opp att og utheve subjektet
guten var snill, hanguten var snill, han
: guten var snill, hanguten var snill, han
// med eit etterfølgjande ledd som avgrensar innhaldet av pronomenet
han var småbrukar, farenhan var småbrukar, faren
: han var småbrukar, farenhan var småbrukar, faren
// med eit etterfølgjande ledd som avgrensar innhaldet av pronomenet
han var småbrukar, farenhan var småbrukar, faren
: han var småbrukar, farenhan var småbrukar, faren
// brukt rett etter eit trykksterkt substantiv for å ta opp att dette
kofferten, han kan du takofferten, han kan du ta
: kofferten, han kan du takofferten, han kan du ta
// brukt rett etter eit trykksterkt substantiv for å ta opp att dette
kofferten, han kan du takofferten, han kan du ta
: kofferten, han kan du takofferten, han kan du ta
// brukt føre mannsnamn
han Perhan Per / han farhan far
: han Perhan Per / han farhan far
// brukt føre mannsnamn
han Perhan Per / han farhan far
: han Perhan Per / han farhan far
// i genitiv
den hatten er hansden hatten er hans / kona hans Gunnarkona hans Gunnar
: den hatten er hansden hatten er hans / kona hans Gunnarkona hans Gunnar
// i genitiv
den hatten er hansden hatten er hans / kona hans Gunnarkona hans Gunnar
: den hatten er hansden hatten er hans / kona hans Gunnarkona hans Gunnar
// brukt som peikande pronomen
han med den blå genserenhan med den blå genseren / han er det!han er det!
: han med den blå genserenhan med den blå genseren / han er det!han er det!
// brukt som peikande pronomen
han med den blå genserenhan med den blå genseren / han er det!han er det!
: han med den blå genserenhan med den blå genseren / han er det!han er det!
1 personleg, brukt om person eller annan skapning av hankjønn (1) og om ting eller omgrep med namn av hankjønn (2) når desse er (rekna for) eller blir kjende i samanhengen:
far min sa at han skulle gjere detfar min sa at han skulle gjere det / der kjem Ola, han springder kjem Ola, han spring / eg spurde han kva han eigenleg meinteeg spurde han kva han eigenleg meinte / fanden har hestehov, og han haltarfanden har hestehov, og han haltar / ormen freste høgt, men han hogg ikkjeormen freste høgt, men han hogg ikkje / båten rulla, men han kantra ikkjebåten rulla, men han kantra ikkje
: far min sa at han skulle gjere detfar min sa at han skulle gjere det / der kjem Ola, han springder kjem Ola, han spring / eg spurde han kva han eigenleg meinteeg spurde han kva han eigenleg meinte / fanden har hestehov, og han haltarfanden har hestehov, og han haltar / ormen freste høgt, men han hogg ikkjeormen freste høgt, men han hogg ikkje / båten rulla, men han kantra ikkjebåten rulla, men han kantra ikkje
// brukt etter ei setning for å ta opp att og utheve subjektet
guten var snill, hanguten var snill, han
: guten var snill, hanguten var snill, han
// brukt etter ei setning for å ta opp att og utheve subjektet
guten var snill, hanguten var snill, han
: guten var snill, hanguten var snill, han
// med eit etterfølgjande ledd som avgrensar innhaldet av pronomenet
han var småbrukar, farenhan var småbrukar, faren
: han var småbrukar, farenhan var småbrukar, faren
// med eit etterfølgjande ledd som avgrensar innhaldet av pronomenet
han var småbrukar, farenhan var småbrukar, faren
: han var småbrukar, farenhan var småbrukar, faren
// brukt rett etter eit trykksterkt substantiv for å ta opp att dette
kofferten, han kan du takofferten, han kan du ta
: kofferten, han kan du takofferten, han kan du ta
// brukt rett etter eit trykksterkt substantiv for å ta opp att dette
kofferten, han kan du takofferten, han kan du ta
: kofferten, han kan du takofferten, han kan du ta
// brukt føre mannsnamn
han Perhan Per / han farhan far
: han Perhan Per / han farhan far
// brukt føre mannsnamn
han Perhan Per / han farhan far
: han Perhan Per / han farhan far
// i genitiv
den hatten er hansden hatten er hans / kona hans Gunnarkona hans Gunnar
: den hatten er hansden hatten er hans / kona hans Gunnarkona hans Gunnar
// i genitiv
den hatten er hansden hatten er hans / kona hans Gunnarkona hans Gunnar
: den hatten er hansden hatten er hans / kona hans Gunnarkona hans Gunnar
// brukt som peikande pronomen
han med den blå genserenhan med den blå genseren / han er det!han er det!
: han med den blå genserenhan med den blå genseren / han er det!han er det!
// brukt som peikande pronomen
han med den blå genserenhan med den blå genseren / han er det!han er det!
: han med den blå genserenhan med den blå genseren / han er det!han er det!
2 brukt med tyding nær det ubundne pronomenet ein
han må nok passe seg i dag det er så glatthan må nok passe seg i dag det er så glatt
: han må nok passe seg i dag det er så glatthan må nok passe seg i dag det er så glatt
2 brukt med tyding nær det ubundne pronomenet ein
han må nok passe seg i dag det er så glatthan må nok passe seg i dag det er så glatt
: han må nok passe seg i dag det er så glatthan må nok passe seg i dag det er så glatt
3 brukt med same tyding som det om luft- og vêrtilhøve
han regnar, er kald, blæshan regnar, er kald, blæs
: han regnar, er kald, blæshan regnar, er kald, blæs
3 brukt med same tyding som det om luft- og vêrtilhøve
han regnar, er kald, blæshan regnar, er kald, blæs
: han regnar, er kald, blæshan regnar, er kald, blæs
4 i uttrykk
//
vere på han vere drukken vere drukken
vere på han vere drukken vere drukken //
vera tidleg på han vere tidleg oppe vere tidleg oppe
vera tidleg på han vere tidleg oppe vere tidleg oppe
4 i uttrykk
//
vere på han vere drukken vere drukken
vere på han vere drukken vere drukken //
vera tidleg på han vere tidleg oppe vere tidleg oppe
vera tidleg på han vere tidleg oppe vere tidleg oppe
1 personleg, brukt om person eller annan skapning av hankjønn (1) og om ting eller omgrep med namn av hankjønn (2) når desse er (rekna for) eller blir kjende i samanhengen:
far min sa at han skulle gjere detfar min sa at han skulle gjere det / der kjem Ola, han springder kjem Ola, han spring / eg spurde han kva han eigenleg meinteeg spurde han kva han eigenleg meinte / fanden har hestehov, og han haltarfanden har hestehov, og han haltar / ormen freste høgt, men han hogg ikkjeormen freste høgt, men han hogg ikkje / båten rulla, men han kantra ikkjebåten rulla, men han kantra ikkje
: far min sa at han skulle gjere detfar min sa at han skulle gjere det / der kjem Ola, han springder kjem Ola, han spring / eg spurde han kva han eigenleg meinteeg spurde han kva han eigenleg meinte / fanden har hestehov, og han haltarfanden har hestehov, og han haltar / ormen freste høgt, men han hogg ikkjeormen freste høgt, men han hogg ikkje / båten rulla, men han kantra ikkjebåten rulla, men han kantra ikkje
// brukt etter ei setning for å ta opp att og utheve subjektet
guten var snill, hanguten var snill, han
: guten var snill, hanguten var snill, han
// brukt etter ei setning for å ta opp att og utheve subjektet
guten var snill, hanguten var snill, han
: guten var snill, hanguten var snill, han
// med eit etterfølgjande ledd som avgrensar innhaldet av pronomenet
han var småbrukar, farenhan var småbrukar, faren
: han var småbrukar, farenhan var småbrukar, faren
// med eit etterfølgjande ledd som avgrensar innhaldet av pronomenet
han var småbrukar, farenhan var småbrukar, faren
: han var småbrukar, farenhan var småbrukar, faren
// brukt rett etter eit trykksterkt substantiv for å ta opp att dette
kofferten, han kan du takofferten, han kan du ta
: kofferten, han kan du takofferten, han kan du ta
// brukt rett etter eit trykksterkt substantiv for å ta opp att dette
kofferten, han kan du takofferten, han kan du ta
: kofferten, han kan du takofferten, han kan du ta
// brukt føre mannsnamn
han Perhan Per / han farhan far
: han Perhan Per / han farhan far
// brukt føre mannsnamn
han Perhan Per / han farhan far
: han Perhan Per / han farhan far
// i genitiv
den hatten er hansden hatten er hans / kona hans Gunnarkona hans Gunnar
: den hatten er hansden hatten er hans / kona hans Gunnarkona hans Gunnar
// i genitiv
den hatten er hansden hatten er hans / kona hans Gunnarkona hans Gunnar
: den hatten er hansden hatten er hans / kona hans Gunnarkona hans Gunnar
// brukt som peikande pronomen
han med den blå genserenhan med den blå genseren / han er det!han er det!
: han med den blå genserenhan med den blå genseren / han er det!han er det!
// brukt som peikande pronomen
han med den blå genserenhan med den blå genseren / han er det!han er det!
: han med den blå genserenhan med den blå genseren / han er det!han er det!
1 personleg, brukt om person eller annan skapning av hankjønn (1) og om ting eller omgrep med namn av hankjønn (2) når desse er (rekna for) eller blir kjende i samanhengen:
far min sa at han skulle gjere detfar min sa at han skulle gjere det / der kjem Ola, han springder kjem Ola, han spring / eg spurde han kva han eigenleg meinteeg spurde han kva han eigenleg meinte / fanden har hestehov, og han haltarfanden har hestehov, og han haltar / ormen freste høgt, men han hogg ikkjeormen freste høgt, men han hogg ikkje / båten rulla, men han kantra ikkjebåten rulla, men han kantra ikkje
: far min sa at han skulle gjere detfar min sa at han skulle gjere det / der kjem Ola, han springder kjem Ola, han spring / eg spurde han kva han eigenleg meinteeg spurde han kva han eigenleg meinte / fanden har hestehov, og han haltarfanden har hestehov, og han haltar / ormen freste høgt, men han hogg ikkjeormen freste høgt, men han hogg ikkje / båten rulla, men han kantra ikkjebåten rulla, men han kantra ikkje
// brukt etter ei setning for å ta opp att og utheve subjektet
guten var snill, hanguten var snill, han
: guten var snill, hanguten var snill, han
// brukt etter ei setning for å ta opp att og utheve subjektet
guten var snill, hanguten var snill, han
: guten var snill, hanguten var snill, han
// med eit etterfølgjande ledd som avgrensar innhaldet av pronomenet
han var småbrukar, farenhan var småbrukar, faren
: han var småbrukar, farenhan var småbrukar, faren
// med eit etterfølgjande ledd som avgrensar innhaldet av pronomenet
han var småbrukar, farenhan var småbrukar, faren
: han var småbrukar, farenhan var småbrukar, faren
// brukt rett etter eit trykksterkt substantiv for å ta opp att dette
kofferten, han kan du takofferten, han kan du ta
: kofferten, han kan du takofferten, han kan du ta
// brukt rett etter eit trykksterkt substantiv for å ta opp att dette
kofferten, han kan du takofferten, han kan du ta
: kofferten, han kan du takofferten, han kan du ta
// brukt føre mannsnamn
han Perhan Per / han farhan far
: han Perhan Per / han farhan far
// brukt føre mannsnamn
han Perhan Per / han farhan far
: han Perhan Per / han farhan far
// i genitiv
den hatten er hansden hatten er hans / kona hans Gunnarkona hans Gunnar
: den hatten er hansden hatten er hans / kona hans Gunnarkona hans Gunnar
// i genitiv
den hatten er hansden hatten er hans / kona hans Gunnarkona hans Gunnar
: den hatten er hansden hatten er hans / kona hans Gunnarkona hans Gunnar
// brukt som peikande pronomen
han med den blå genserenhan med den blå genseren / han er det!han er det!
: han med den blå genserenhan med den blå genseren / han er det!han er det!
// brukt som peikande pronomen
han med den blå genserenhan med den blå genseren / han er det!han er det!
: han med den blå genserenhan med den blå genseren / han er det!han er det!
2 brukt med tyding nær det ubundne pronomenet ein
han må nok passe seg i dag det er så glatthan må nok passe seg i dag det er så glatt
: han må nok passe seg i dag det er så glatthan må nok passe seg i dag det er så glatt
2 brukt med tyding nær det ubundne pronomenet ein
han må nok passe seg i dag det er så glatthan må nok passe seg i dag det er så glatt
: han må nok passe seg i dag det er så glatthan må nok passe seg i dag det er så glatt
3 brukt med same tyding som det om luft- og vêrtilhøve
han regnar, er kald, blæshan regnar, er kald, blæs
: han regnar, er kald, blæshan regnar, er kald, blæs
3 brukt med same tyding som det om luft- og vêrtilhøve
han regnar, er kald, blæshan regnar, er kald, blæs
: han regnar, er kald, blæshan regnar, er kald, blæs
4 i uttrykk
//
vere på han vere drukken vere drukken
vere på han vere drukken vere drukken //
vera tidleg på han vere tidleg oppe vere tidleg oppe
vera tidleg på han vere tidleg oppe vere tidleg oppe
4 i uttrykk
//
vere på han vere drukken vere drukken
vere på han vere drukken vere drukken //
vera tidleg på han vere tidleg oppe vere tidleg oppe
vera tidleg på han vere tidleg oppe vere tidleg oppe

 

Resultat pr. side